Μνήμη Μητροπολίτη Διοκλείας Καλλίστου Δια χειρός Μητροπολίτη Αχαΐας Αθανάσιου

                                                                                

                                                   

Μνήμη Μητροπολίτη Διοκλείας Καλλίστου

                                                                                               

                                                                                                                                                          

Πρώτη Σεπτέμβρη σήμερα και συμπληρώθηκαν εννέα ημέρες από την κοίμηση, τα ξημερώματα της 24ης Αυγούστου 2022, του μακαριστού και αξέχαστου δάσκαλού μου στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστου Ware. Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος πορεύεται το δρόμο που οδηγεί σε χώρα δικαίων και θα συναγάλλεται στις αιώνιες μονές μαζί με τον χορό των κηρύκων της πίστεως. Με ανέψυξε ο λόγος εκλεκτών ανθρώπων που τον γνώρισαν και δημοσίευσαν τις σκέψεις τους για τον ξεχωριστό αυτόν Ορθόδοξο Επίσκοπο. Δεν μπορώ να προσθέσω κάποιο ανάλογο εγκώμιο.

Θα ήθελα να σημειώσω απλά εκείνο που ιδιαίτερα θα κρατήσω στην μνήμη μου από τον ευλογημένο Κάλλιστο. Στη συνείδησή μου η προσωπικότητά του ακτινοβολούσε τον μακαρισμό του Κυρίου μας: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν» (Λκ ια΄28). Ο ευαγγελιστής Λουκάς μάς γράφει ότι, πριν ο Ιησούς εκφράσει τον συγκεκριμένο μακαρισμό, μια γυναίκα από το συγκεντρωμένο πλήθος εγκωμίασε τον Ιησού και την Παναγία μητέρα του (βλ Λκ ια΄27). Εκείνος τότε αντιπαρήλθε τον έπαινο και τόνισε ότι σημασία έχει ο άνθρωπος να ακούει και να τηρεί τον θείο λόγο. Καλά τα εγκώμια των ανθρώπων και οι έπαινοι των ρητόρων και οι κοσμικοί τίτλοι και η αναγνώριση ευγνωμοσύνης των ευεργετημένων. Για αυτό δεν θα πάψουμε να εγκωμιάζουμε δικαιολογημένα την Υπεραγία Θεοτόκο και όλους τους αγίους και τους δικαίους μέχχρι σήμερα που βάδισαν στα ίχνη του Σωτήρα μας. Θα θυμόμαστε όμως ταυτόχρονα ότι η βάση της αγιότητας είναι η αφιέρωση στο θέλημα του Θεού με ταπεινοφροσύνη και την πίστη «ὅτι οὐκ ἀδυνατήσει παρά τῶ Θεῶ πᾶν ρῆμα» (Λκ α΄37). Με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού οι άνθρωποι καταγράφουν στο ενεργητικό τους κατορθώματα. Κυρίως όμως δεν ξεχνάμε ότι η αρχή της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων ήταν η απάντηση της μοναδικής Μαρίας στον αρχάγγελο Γαβριήλ: «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου. Γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λκ α΄38).

Ο μακαριστός Κάλλιστος όταν μιλούσε, με τον χαρακτηριστικό εκείνο τόνο της φωνής του, ένιωθες ότι βίωνε βαθιά και μετά εξέφραζε «τον λόγον του Θεού». Έτσι γινόταν ο ίδιος ένα παράδειγμα προς μίμηση και μια πηγή έμπνευσης. Μπορεί να μην έφθασε ποτέ η αναξιότητά μου ούτε τη σκιά του. Έγινε όμως ο μακαριστός Κάλλιστος το κίνητρο να ψάξω τουλάχιστον να βρω εκείνο τον πολύτιμο θησαυρό, δηλαδή «Χάριν παρά τῶ Θεῶ» (Λκ α΄30). Ας είναι αιώνια η μνήμη του!

ΜΗΝΥΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΧΑΪΑΣ ΚΥΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

                                                                               

Ο εορτασμός της 200ής επετείου από την επανάσταση του 1821 είναι μια ευκαιρία να αντηχήσει και πάλι η φωνή του αποστόλου Παύλου, όπως καταγράφηκε στην προς Εβραίους Επιστολή του, προσαρμοσμένη και ερμηνευμένη σύμφωνα με την μαρτυρία που κατέθεσαν οι ήρωες της εθνικής παλιγγενεσίας, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Μπότσαρης, ο Μακρυγιάννης, η Μπουμπουλίνα, ο Μιαούλης: «με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο....έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχτηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα...άλλοι βασανίστηκαν ως τον θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους (αλλαξοπιστώντας), γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν να αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή» (Εβρ. 11, 33-35).

Αυτή την πίστη εξέφρασαν εκείνοι οι ήρωες του νεοελληνικού θαύματος, οι οποίοι ξεχώρισαν με την αξία τους, τις ανεκτίμητες υπηρεσίες τους και την στρατιωτική συνεισφορά τους στον πόλεμο της ανεξαρτησίας. Αυτοί αξιοποίησαν με θυσίες και αίμα το φιλελληνικό ρεύμα και την συγκίνηση που προκάλεσαν στη Δύση, κατά την λεγόμενη περίοδο του ρομαντισμού, μεγάλοι θαυμαστές του ελληνικού πνεύματος. Ενδεικτικά σήμερα θυμόμαστε τον Γκαίτε (1749-1832) που είπε: «ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη». Ή ακόμα θυμόμαστε τον Βίκτορα Ουγκώ (1802-1885) που είπε: «Ο κόσμος είναι η Ελλάδα που διαστέλλεται. Η Ελλάδα είναι ο κόσμος που συστέλλεται».

Αυτή την πίστη αναζητώ ως Έλληνας και σήμερα. Την πίστη που βάζει την πατρίδα πάνω από την υπεράσπιση οικογενειακών και προσωπικών συμφερόντων, τα οποία καταλήγουν, φευ, στον κατακερματισμό της κοινωνίας. Την πίστη τιμώ που δεν δεσμεύει σε πελατειακές δοσοληψίες, αλλά αναδεικνύει το συλλογικό συμφέρον με εθνικό όραμα και κοινοτική αλληλεγγύη. Την πίστη θαυμάζω εκείνων των κληρικών- ιεραρχών, ιερέων και μοναχών- που στάθηκαν στο πλευρό των αγωνιστών και πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Αλλά και τα σφάλματα που έγιναν εξ αιτίας αχαλίνωτων παθών, και τα οποία κατέγραψε αδέκαστα ο ιστορικός, προσφέρονται για στοχασμό και παραδειγματισμό προς αποφυγή.

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη ως επίσκοπος να κλίνω με ευγνωμοσύνη τα γόνατα μπροστά σε εκείνους- εν πολλοίς ανώνυμους- που μιμήθηκαν και μιμούνται τα παραδείγματα που άφησαν προσωπικότητες όπως η Μαντώ Μαυρογένους και η πασίγνωστη Ψωροκώσταινα. Η πρώτη, πάμπλουτη, κατέληξε να φυτοζωεί, και πέθανε λησμονημένη στην Πάρο (+1848), κυνηγημένη από τον ανεκδιήγητο Κωλέττη, αφού είχε δώσει προηγουμένως τα πάντα για τον αγώνα υπέρ της ελευθερίας. Η δεύτερη, η Πανωραία Χατζηκώστα, μαρτυρική αρχόντισσα από το Αϊβαλί, έμεινε πάμπτωχη πρόσφυγας και έσωσε με την αγάπη της δεκάδες ορφανά αγωνιστών στο Ναύπλιο.

Τέτοιος πλούτος ψυχής  δεν εκδαπανάται στους αιώνες! Σε τέτοιους Συνέλληνες με πίστη και φιλότιμο μπορεί να βασιστεί η χώρα για να σταθεί όρθια και να πορευθεί στα δύσκολα χρόνια που έρχονται.

Υποκατηγορίες

Βρίσκεστε εδώ: Αρχική κειμενα Διευθυντή